Eskapada związana z leczeniem poza granicami kraju wymaga uwzględnienia okoliczności, które nie występują w trakcie powszechnego przejazdu samochodem. Pacjent może mieć trudności z poruszaniem się, potrzebować pomocy przy wsiadaniu albo wymagać regularnego przyjmowania leków o określonych porach. W takich wypadkach międzynarodowy transport medyczny wiąże się z obowiązkiem dostosowania sposobu przewozu do stanu zdrowia oraz przewidywanego czasu podróży.
Powodem organizacji przejazdu bywa zakończenie leczenia w zagranicznym szpitalu, kontynuacja terapii w kraju zamieszkania albo przeniesienie pacjenta do placówki położonej w innym państwie. Każda z tych sytuacji może przebiegać zupełnie inaczej. Osoba po planowanym zabiegu może wymagać przede wszystkim ograniczenia wysiłku i pomocy w przemieszczaniu się, jednak pacjent z poważniejszymi myślami zdrowotnymi może potrzebować stałej obserwacji albo określonego wyposażenia. Nie wystarczy zatem ustalić miejsca odbioru i docelowego adresu. Niezbędne jest określenie warunków, w jakich dana osoba może odbyć eskapada, oraz postanowienie, czy jej stan daje możliwość na przejazd w wybranym terminie.
Przygotowanie do przewozu na prawdę często zaczyna się od rozmowy z pacjentem, jego bliskimi oraz personelem medycznym. Istotne jest ustalenie, jak osoba chora funkcjonuje na co dzień, czy potrafi poświęcając własny czas zmienić pozycję, czy korzysta z wózka inwalidzkiego oraz czy potrzebuje pomocy w trakcie priorytetowych czynności. Istotne są też informacje o niedawnych operacjach, urazach, chorobach przewlekłych i zaleceniach dotyczących dalszego postępowania. Dokumentacja powinna odzwierciedlać aktualny stan zdrowia, ponieważ dane sprzed kilku dni mogą nie uwzględniać modyfikacji, które nastąpiły podczas hospitalizacji lub rekonwalescencji. Wyjątkową uwagę należy zwrócić na pacjentów, u których występują trudności z oddychaniem, zaburzenia świadomości, bardzo silny ból albo ograniczenia wymagające specjalnego ułożenia ciała. W takich sytuacjach decyzja o sposobie transportu powinna uwzględniać zalecenia lekarza i zakres opieki wymaganej w drodze. W praktyce znaczenie mają także rzeczy, które łatwo pominąć w trakcie planowania, na przykład dostęp do leków, konieczność przewożenia dokumentacji w łatwo dostępnym miejscu czy możliwość przekazania informacji o niedawno podanych preparatach. Brak ustaleń w tych sprawach może utrudnić opiekę w trakcie przejazdu i przekazanie pacjenta po dotarciu na miejsce.
Długa trasa między państwami stawia przed organizatorami dodatkowe wymagania związane z czasami, przebiegiem drogi i warunkami podróży. Dosłownie o ile odległość można gruntownie obliczyć, rzeczywisty czas przejazdu zależy od ruchu drogowego, pogody, robót na trasie a także sytuacji na przejściach granicznych, jeśli występują na danym odcinku. Plan musi uwzględniać stan pacjenta, a nie tylko najszybszy wariant przejazdu. Dla osoby, która nie może długo pozostawać w jednej pozycji, istotne będzie uwarunkowanie, czy i kiedy można stworzyć postój oraz jakie czynności powinno się wtedy przeprowadzić. W sytuacji pacjentów korzystających z tlenu lub innego sprzętu powinno się uprzednio określić sposób jego używania podczas podróży i dostępność potrzebnych materiałów. Znaczenie mają także formalności. Zależnie od trasy i sytuacji mogą być potrzebne dokumenty tożsamości, wypis ze szpitala, wyniki badań, lista leków a także informacje o placówce, która przejmie dalszą opiekę. Warto sprawdzić też zasady dotyczące przekraczania granic i oczekiwania powiązane z przewozem konkretnego wyposażenia. Jeśli pacjent ma zostać przyjęty do szpitala po przyjeździe, termin oraz sposób przekazania dokumentacji powinny być przedtem uzgodnione. Nieplanowane oczekiwanie przed przyjęciem może mieć inne znaczenie dla osoby w dobrym stanie ogólnym niż dla kogoś, kto wymaga regularnych czynności medycznych.
Na organizację przejazdu wpływa też sposób przekazania pacjenta między osobami sprawującymi nad nim opiekę. Po dotarciu do celu ważne jest przekazanie informacji o przebiegu podróży, zmianach samopoczucia, podanych lekach oraz ewentualnych problemach, które ukazały się po drodze. Samo dostarczenie dokumentacji nie zawsze wystarcza, szczególnie gdy pacjent nie może samemu opisać swoich dolegliwości. Przydatne jest wcześniejsze ustalenie, kto odbierze go na miejscu i jakie czynności będą niezastąpione wprost po przyjeździe. Dotyczy to także sytuacji, w których wyprawa kończy się w domu, a nie w placówce medycznej. Wówczas trzeba uwzględnić dostęp do budynku, obecność opiekuna oraz możliwość przeniesienia pacjenta do mieszkania. Schody, wąskie przejścia czy brak windy mogą wymagać dodatkowego planowania, niezależnie od tego, jak przebiegał sam przejazd. W przypadku transportu na dużą odległość znaczenie moraz kontakt z osobą odpowiedzialną za organizację, w szczególności gdy wystąpią opóźnienia albo konieczna będzie zmiana ustalonego planu. Międzynarodowy transport medyczny obejmuje więc nie tylko pokonanie trasy, niemniej jednak też przygotowanie pacjenta, dostosowanie warunków przewozu, koordynację formalności a także przekazanie informacji potrzebnych do dalszej opieki. Zakres tych działań zależy od konkretnego przypadku, a wszelkie decyzje dotyczące możliwości podróży powinny uwzględniać aktualną ocenę stanu zdrowia.
Warto sprawdzić: transport ortopedyczny.
